Busuitstap Genk 12 -03-2017

Busuitstap Genk zondag 12 maart 2017.

 

 

De weersvoorspelling was weken op voorhand slecht, maar naarmate 12 maart dichterbij kwam verbeterde het. We hadden ons al op een druilerige dag voorbereid, maar plots ging het zonnig en warm lenteweer worden. Veertig Olympic Stappers vertrokken dan ook goed gezind, stipt om 8 uur, onder een stralend blauwe hemel, richting Genk.

Wij kozen voor de 13 km die direct de natuur in dook. Onopvallend stond daar een gedenksteen WOII. Hier werd in 1944 een Brits vliegtuig neergehaald door de Duitsers, nadat het had deelgenomen aan de bombardementen op het station van Hasselt. De zeven bemanningsleden konden zich redden met hun parachute en werden door de lokale bevolking in veiligheid gebracht.

Wat verder stonden we in een bos aan de poort van een kerkhof en zagen verwaarloosde grauwe kruisjes die ooit wit waren geweest. We dachten weer aan de oorlog, maar het bleek een oud kerkhof van paters. Daar het kerkhof van Genk ver van hun abdij lag, hadden ze toestemming gevraagd om hun paters op die plek een laatste rustplaats te mogen geven, midden in de natuur. Ongeveer een 120 zerken stonden als soldaten in 't gelid, stil in de stilte.

Onder een stralende zon, wandelden we door een mooi veengebied met in de verte een getuige uit een niet zo ver verleden van Genk en omgeving: een terril, naakte heuvel in het platte land. Alleen de zon fleurde het droevige, desolate landschap wat op, de natuur had zijn kleurenpalet nog niet boven gehaald. Een eenzame vogel zong zijn eerste lentelied.

Er volgde een stukje bos waar we een paar vlindertjes zagen fladderen tussen de nog naakte bomen, op zoek naar de eerste bloempjes, voorboden van de lente!

Veel te vlug moesten we de natuur achter ons laten om bijna 40 minuten lang asfalt onder onze voeten te hebben. Op het moment dat we uit het bos in de bewoonde wereld kwamen, liepen we voorbij POEPCHIC???.....een hondenkapsalon.

Bij gebrek aan natuurschoon, werden de verschillende bouwstijlen druk besproken en bekritiseerd. Huizen werden afgebroken en anders opgebouwd. Ramen en deuren kregen een andere kleur. Even waanden we ons architecten.

Het eerste deel vonden we net iets te lang, 8 km 500, dus genoten we samen met andere Olympickertjes van een lange rustpauze, buiten in het zonnetje.

Het laatste stuk hadden de organisatoren zich goed ingedekt. We werden telkens verwittigd met borden die modder of veel modder beloofden en een asfalt alternatief. De keuze en verantwoordelijkheid lag dus volledig bij ons. Wij kozen voor de modder en hadden zo nog een mooi stukje natuur, waarvan we vooral de bodem konden bewonderen om te voorkomen dat drab in onze wandelschoenen liep. Schuivend, vloekend en lachend zochten we naar de beste " modder doorwaadbare " plekken.

Voldaan, moe en niet met lood maar modder in onze schoenen liepen we binnen.

Op de terugweg was er de traditionele tombola, met als laatste prijs: " Marcel, er is niks meer. "

We hadden wat meer natuur verwacht, maar verder was het een geslaagde dag. Wij zijn dan ook klaar voor de verrassingsuitstap en jullie? Chantal Bekijk hier de andere foto's

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TOP